Aan de Beterende Hand

Met z'n allen op reis

Er is een hoop gebeurd sinds de laatste keer dat mijn vader een berichtje heeft geschreven. Hij is nog even niet in staat om zelf te schrijven, maar ik wilde toch alvast even een berichtje plaatsen en melden dat het langzaam maar zeker weer een beetje beter gaat.

15 December was het dus zover, de dag van de operatie. Mijn moeder en ik, en mijn zussen, zwager andere familieleden en vrienden op afstand, hebben een hele dag vol spanning zitten wachten op de uitkomst. De operatie duurde al met al wat langer dan gepland, omdat de ‘simpele’ ingreep uiteindelijk toch wat complexer bleek. Uiteindelijk was de operatie pas 3 uur later afgelopen en de toestand toch wel kritiek.

De ochtend erop waren we erg bezorgd, en zo ook mijn zussen en zwager. Dus na een telefoongesprekje en nog wat verder nieuws hebben zij besloten om nog maar een keer een vlucht naar de Caraïben te boeken, om hier te zijn en mijn vader nog een extra stoot positieve energie te geven. Leuk bijkomend feitje is dat we dan ook samen de kerstavond zouden kunnen doorbrengen. Zo gezegd zo gedaan, en Melissa, Lorena en Arjen stonden een dag of wat later al voor de deur van ons hotel en hebben mijn vader dan ook met alle ups en downs meegemaakt.

Lorena , Arjen en Melissa hebben ons verblijf hier zo veel meer draaglijker gemaakt en daarvoor wilde ik ze nog maar een keertje even heel erg bedanken, want het is niet niks om zomaar even alles opzij te zetten om hier even naar toe te vliegen. Zeker niet als je zwanger bent - zoals Lorena -, veel verantwoordelijkheden hebt op je werk en toch ook een beetje zwanger bent - zoals Arjen -, of  een schat van een meisje als Noa moet achterlaten - zoals Melissa - . We zijn flink verwend met tripjes rond het eiland en etentjes in de buurt en hebben een leuke week gehad samen. Elke dag zijn we natuurlijk ook naar het ziekenhuis geweest, en het heeft waarschijnlijk goed geholpen, want de laatste paar dagen (zo ongeveer tot kerstavond), ging het elke dag met flinke stappen vooruit met mijn vader.

Kerst was eigenlijk een beetje een domper, omdat ze weer terug naar huis moesten, en ook omdat het die dag weer een beetje minder ging met m’n vader. Het is eigenlijk vanaf die dag tot afgelopen dinsdag dat mijn vader een beetje heeft gekwakkeld met zijn toestand. Hij heeft veel geslapen, en had een infectie opgelopen waarvoor hij zware antibiotica toegediend heeft gekregen.

Gelukkig heeft het allemaal z’n werk goed gedaan, want sinds afgelopen dinsdag is hij weer wakker en praten we elke dag een beetje. Doen hem de groeten, kussen, knuffels van iedereen, en vertellen we over de telefoontjes, wensen en kaartjes die we hebben ontvangen.

Het zal nog wel eventjes duren voor het allemaal weer is zoals normaal, maar de vooruitzichten zijn goed en we hopen dat we hem snel weer met z’n voeten op Nederlandse bodem kunnen neerzetten.

- Ingrid & Elmer

Laat ik mij even voorstellen

Vandaag 3 december 2008 zouden we weer met de KL135 vanuit Curacao naar Nederland vertrekken, om morgen in alle vroegte weer op Schiphol aan te komen. Hoe anders is het allemaal gelopen en hoe en wanneer zal het eindigen?

Dit is het relaas van een bizarre samenloop van omstandigheden.
Ik wil dit verhaal schrijven over mijn belevenissen, deels om het van me af te schrijven, maar ook om mensen de ogen te openen en te laten zien wat er kan gebeuren. Ook om mijn familie en bekenden gerust te stellen. Het is weliswaar geen leuk verhaal, maar het berust geheel op mijn
ervaringen.

Dit wordt een verhaal van geweldige mensen die met schaarse middelen ongelooflijk werk doen, maar ook het verhaal van instanties, verzekeringsmaatschappijen etc. die zich verschuilen achter codes.

Laat mij u eerst even voorstellen: Mijn naam is Wim Zinkhann en ik ben 62 jaar oud en woon in Rotterdam en ben al zo’n 20 jaar zelfstandig ondernemer in de IT. Ik ben getrouwd met Ingrid en heb 3 kinderen: Lorena 36 jaar, getrouwd met Arjen, Melissa 32 jaar en in het bezit van onze grootste schat Noa onze kleindochter van 2 jaar en Elmer onze zoon van 30 jaar die in Londen woont. Ingrid komt van origine uit Curacao en vandaar onze relatie met de West.

Het verhaal begint met het eerste deel – de aankomst op Curaçao – onderaan de pagina.

De Week voor de Operatie

Samen op bed

Dr. Roques de chirurg die de operatie gaat uitvoeren komt samen met Dr. Sebie langs. Hij legt me uit wat hij precies gaat doen. Ik zal het in mijn lekentaal proberen te vertellen. De klep van mijn rechterhartkamer sluit niet meer geheel. Mijn linkerkamer werkt wel goed. Wat ze gaan doen is de afstand tussen de linker en rechterkamer verkleinen d.m.v. een ring en dan sluit de rechterkamer weer als voorheen. Er zal ook een bypass gemaakt worden omdat een ader gedeeltelijk is dichtgeslibd. In het kort komt de operatie daar op neer. Dr. Roques maakte een tekening om e.e.a. te verduidelijken. Dr. Roques had het m.b.t. de operatie eerder over maandag dan vrijdag. Een kwestie van afwachten dus.

Over sommige dingen kun je je hier ondanks de goede organisatie behoorlijk verbazen. Voor de operatie moet je langs een tandarts die moet konstateren dat je geen ontstekingen hebt. Volstrekt nutteloos was dit bezoek maandagmiddag. Men had vorige week al een scan gemaakt van mijn gebit, waarbij ik ook 1,5 uur heb zitten wachten, maar nu was het nog erger. Het bezoekuur was net begonnen, Ingrid was er een kwartiertje binnen toen ik naar de tandarts moest. Na 1,5 uur wachten werd ik in de behandelruimte gelaten. De tandarts had de foto van mijn  gebit opgehangen. Hij vroeg wanneer ik  voor het laatst bij de tandarts ben geweest, en ik legde hem uit dat je in Nederland ieder half jaar controle krijgt, en ik ca. 4 maanden geleden ben geweest. Hij zei okay, en ik kon weer terug. Hij keek niet eens in mijn mond! Volmaakt zinloos dat ik er geweest ben, maar intussen was het bezoekuur voorbij, en kon ik Ingrid alleen zeggen tot 6 uur. Sommige dingen werken hier toch anders.

Ik krijg fysio, een aardig meisje geeft me oefeningen in ademhalen voor en na de operatie. Ik dacht dat ik al weer heel wat kon maar aan mijn conditie kan nog aardig gewerkt worden merk ik wel.
Ik moet 2 keer per dag een oefening doen die als volgt gaat: Ik adem zoveel mogelijk in en blaas zo lang mogelijk uit in een bekertje met water terwijl ik mijn buik zo ver mogelijk intrek. Dat 5 keer achter elkaar. Lijkt niks maar voor mij toch een behoorlijke opgave.

Alles staat nu in het teken van de naderende operatie. Er gebeurt nauwelijks nog iets overdag, dus de dagen worden langer, maar het aftellen is begonnen…

Iedereen op de Hoogte

Op de IC

De tijd van Woensdag 26 november tot vrijdag 5 december.

Het zou te ver voeren om dag voor dag te blijven vermelden, want de dagen beginnen nu een beetje op elkaar te lijken. Een beetje praten met handen en voeten, want Frans is toch echt niet mijn specialiteit. Ik ben jaloers op Martijn, een collega van me bij het Centraal Bureau voor Genealogie, die spreekt perfect Frans en ik zou dat ook wel willen. Maar ik begrijp het bijna Engels van de meeste verpleegkundigen en artsen wel en zij begrijpen mijn bijna Frans. Iedere dag gaat het op een aantal punten beter, steeds voel ik me sterker worden en dat blijkt bijvoorbeeld uit het feit dat ik mezelf in een aparte ruimte van de kamer ‘s-morgens was. Eten doe ik na verloop van tijd in een stoel in plaats van in bed. Mijn hartslag is gezakt tot ca. 80 slagen per minuut, Opname van zuurstof gaat geleidelijk naar 98 %, kortom alles gaat heel geleidelijk beter. Ik kan het ook merken aan het aantal infusen en de hoeveelheid geneesmiddelen die ik krijg. Was het in het begin nog zo dat ik zowel links als rechts een infuus had, aan het einde van deze week was alles verdwenen. Ook de hoeveelheid geneesmiddelen werd geleidelijk aan minder.

Er gebeurde nog wel het een en ander: Ik bleek bloedarmoede te hebben. Nooit is mij daar iets van bekend geweest en ook mijn huisarts in Nederland die daarover geconsulteerd werd wist nergens van.
Waarschijnlijk had het te maken met mijn bloedneus in Curaçao, want na toediening van een hoeveelheid bloed bleek het voorbij te zijn. Ook werden er continue hartecho’s gemaakt, op zich wel een mooi iets om te zien, alhoewel ik niet compleet begrijp wat ik zie. Het is als een echo bij een zwangerschap alleen de baby is niet zichtbaar.

Het schijnt zo te zijn vertelde Dokter Sebie (de afdelingsarts waar ik het meeste contact mee heb) mij, dat mijn hart normaal gesproken een sterkte van 60-65 % heeft, gezien mijn leeftijd.
Toen ik binnenkwam in Martinique had mijn hart nog een sterkte van 45%, maar tijdens deze tijd is de sterkte alweer teruggekeerd op 55%. De schade aan het hart verandert uiteraard niet, maar de kracht van het hart gelukkig wel.

Er wordt door een heel futuristisch apparaat een scan van mijn gebit gemaakt. Ik moet mijn hoofd in het apparaat leggen en daarna draait het apparaat zich om mij heen en krijg ik een 3-dimensioneel beeld van mijn gebit. Zoiets fantastisch had ik nog niet meegemaakt.

Veel wordt er deze tijd gesproken over wat er staat te gebeuren, wordt ik teruggestuurd naar Nederland en dan aldaar geopereerd, of word ik op Martinique geholpen. Ikzelf wil graag hier geholpen worden. Ten eerste heb ik het volste vertrouwen in dit ziekenhuis, en ik moet er toch niet aan denken dat we in Nederland weer onderzoek na onderzoek gaan doen alvorens tot een operatie over te gaan. Aan het eind van de week blijkt dat de doctoren hier de alarmcentrale ervan hebben overtuigd dat operatie op Martinique de voorkeur heeft. Vastgesteld is dat ik op vrijdag 12 december of maandag 15 december geholpen wordt. Langzaamaan kunnen we aftellen.

Ik heb het idee geopperd om alles neer te schrijven wat er vanuit mijn standpunt gebeurd is, deels om het van me af te schrijven. Om dat te realiseren moet je natuurlijk een PC hebben. Ik heb een heel leuk zgn. EeePC met Windows XP (Frans), en ook een mooi Frans Azerty toetsenbord. Een heel fijn PC’tje met een 9 inch scherm waarop ik al mijn belevenissen kan zetten. Ik trek binnen de IC-afdeling behoorlijk de aandacht met dit apparaatje, want alle verpleegkundigen willen weten wat ik aan het doen ben. Elmer zal dit verhaal publiceren op het internet zodat familie en kennissen en iedereen die belangstelling heeft kunnen lezen wat er allemaal gebeurd is, en in wat voor situatie je terecht kan komen zonder dat je dat zelf kunt sturen.

Tijdens deze week hebben we ook besloten om meer mensen op de hoogte te stellen van mijn situatie. Als het mogelijk is bel ik zelf, maar dat lukt niet altijd gezien het tijdsverschil. Ingrid heeft namenlijk mijn telefoon in haar bezit en alleen tijdens de bezoekuren kan ik dus bellen. Die zijn hier van 2 tot 4 ‘s-middags en van 6 tot 8 ‘s-avonds. Met het tijdsverschil van 5 uur kan dat dus wat problemen veroorzaken. Emotioneel zijn de diverse gesprekken uiteraard wel, want aan de andere kant is men meestal met stomheid geslagen. De reacties uit allerlei hoeken zijn echter hartverwarmend en ik kan iedereen niet genoeg bedanken voor de steun.

Heel ontroerend was het telefoontje met Melissa op Sinterklaasavond. Het bleek dat ze bij ons thuis samen met Lorena en Arjen Sinterklaas voor Noa aan het vieren waren. Op dat soort momenten kan ik me tegenwoordig niet meer goed houden. Ik ben altijd al een jankerd geweest (Spoorloos), maar het schijnt nog erger te kunnen.

Catheterisatie op DVD

Academisch Ziekenhuis

Vandaag krijg ik een hartcatheteresatie. Ik hoop dat ik het goed schrijf, maar het betekent dat ze via je lies met hele geavanceerde apparatuur bij je naar binnen gaan en je hart gaan bekijken. Het schijnt nogal gevaarlijk te zijn want ik moest vooraf een briefje tekenen dat ik akkoord ging. Dr. Charet voerde de catheteresatie uit en gaf me na afloop een DVD waarop het hele gebeuren staat. Leuk voor later op donkere avonden: gezellig naar pa’s hart kijken met zijn allen rond de open haard. Ik zie het al voor me.

‘s-Avonds gaat het helemaal mis. Terwijl Ingrid en Elmer op het bezoekuur willen komen worden ze tegengehouden. Ik blijk hartritme-stoornissen te hebben, en ben afwisselend bij en niet bij. Op allerlei manieren haalt men mij weer terug in de wereld. Ik weet hier echt niets van en Ingrid heeft mij verteld dat het toch nog bijna allemaal verkeerd ging. Gelukkig blijkt nu dat dit de laatste echte terugslag was en dat het van nu af aan alleen maar beter gaat.

Op naar Martinique

Van Curacao naar Martinique

De grote dag, vandaag word ik vervoerd naar Martinique. Martinique is een van de Franse Antillen en ligt niet ver van Sint Maarten. Ca. 2 uur vliegen van Curaçao en dan naar een ander ziekenhuis. In de loop van de dag zie ik een Franse arts met zijn assistente die me zullen begeleiden naar Martinique. Maar uiteraard moet ik eerst afscheid nemen van mijn lieve familie op Curaçao en van mijn kinderen. Wat ik toen nog niet wist, was dat Elmer ook naar Martinique zou komen. Door de aard van zijn werk kan hij veel via Internet werken en zijn werkgever ging akkoord.

Ingrid mocht mee met het vliegtuig. Ik werd per ambulance vervoerd naar Hato alwaar ik in het vliegtuig werd geplaatst. Dit was echter wel een heel klein vliegtuigje. Ik heb het niet echt gezien, maar de piloot, Ingrid en de 2 Fransen moesten allemaal langs mij heen om erin te stappen. Ik werd gelegd op een soort schuitje, ik kan het niet anders benoemen, keihard en zeer nauw. Neem daarbij ook nog eens de temperatuur van zo’n 30 graden en van enig comfort was nauwelijks sprake. Bloedheet was het binnen, en tot overmaat van ramp moest Ingrid via de normale incheckprocedure instappen. Dus niets direct weg, nee schoenen uit, scannen etc. Gelukkig waren de kinderen aanwezig en konden die Ingrid helpen. Eindelijk was Ingrid terug en moesten we wachten op goedkeuring om te starten. Ook dat duurde nog wel even, want er schijnen helaas op Curaçao mensen te werken op de luchthaven die zichzelf belangrijker vinden dan een zieke patient. Na opstarten van het vliegtuig was het niet de luxe manier van reizen zoals met een Boeing. Met zo’n klein toestel blijken er meer luchtzakken te zijn als bij een grote.

7e Etage

Maar we zijn heelhuids op Martinique aangekomen en hoewel ik er weinig van meekreeg kan ik me nog wel herinneren dat Ingrid me bij de landing het eiland aanwees. Het volgende dat ik me kan herinneren is dat ik op kamer 716 van het ziekenhuis lag, en daar lig ik nog steeds. Ik werd direct aan de monitor gelegd, kreeg diverse infusen en mijn eerste hartscan werd gedaan. Er zouden er nog vele volgen. ‘s-Avonds bij het spreekuuur zag ik naast Ingrid ook tot mijn verrassing Elmer, die separaat was komen vliegen.

Hij was van Curaçao naar Sint Maarten gevlogen, met de taxi naar het andere deel van het eiland: Saint Martin. Vandaar met het vliegtuig naar Martinique, maar zoals hij vertelde bijna op het tussengelegen Guadeloupe uitgestapt. Fijn dat hij er is, want dat is een geweldige steun voor Ingrid, die er anders helemaal alleen voor zou staan. Ik weet niet waar ik het aan verdiend heb, maar ik heb toch een stel geweldige kinderen!

Bezoekuur

Een relatief rustige dag. Alles stabiliseert enigszins en ik  schijn krachtig genoeg te worden geacht om vervoerd te worden. Martinique wordt het doel. Er is daar een Academisch Ziekenhuis ‘Le Meynard’, dat uitstekend geoutilleerd is. Het is echter nog niet zover, want er moet nog wel het een en ander geregeld worden. Uiteraard gaat dat volledig langs me heen.

Het enige dat voor mij telt is het bezoekuur waar ik alle familie die bijna dagelijks langskomen weer zie. De kinderen en Noa die iedere keer maar eventjes binnen mag. Eigenlijk mocht ze helemaal niet maar het personeel kneep een oogje toe.

Ik hoor dat Mamai al dagen aan het huilen is en hoop dat ik haar snel kan vertellen dat het beter met me gaat. Op haar leeftijd begrijpt ze het helaas niet allemaal meer.

Blijven Leven

De dames

Een nieuwe dag begint. Vandaag word ik weer gewassen. De problemen blijven, maar worden op enkele fronten iets minder. Het vocht lijkt zich te stabiliseren en voor iets minder problemen te zorgen. De ontsteking schijnt min of meer bestreden te zijn. De hartslag blijft op ca. 110 hangen en alleen de opname van zuurstof in het bloed blijft een groot probleem. Allerlei kappen krijg ik op om dit maar te verhelpen. Er zit er een bij waarbij ik bijna stik, maar langzamerhand schijnt het toch iets te verbeteren.

Men begint te praten over waar ik naar toe zou moeten, want het is duidelijk dat ik hier niet geholpen kan worden. Verschillende scenario’s doen de ronde waarbij op een gegeven moment Miami hoog scoort. Dan blijkt echter dat de kosten daar niet gedekt worden, dus valt Miami af en komt Martinique weer in de picture. Hoe dat allemaal moet gaat langs me heen. Ingrid regelt alles, nu gelukkig met hulp van de kinderen.

Het bezoekuur is echt iets om naar uit te kijken. Als je zo met jezelf bezig bent, want er gaat echt van alles door je heen en je begint je steeds meer te realiseren dat je een tweede kans gekregen hebt, want eigenlijk….
De kinderen en alle andere familie komen om beurten aan je bed, en als je zoveel liefde ontvangt dan moet je toch wat terugdoen: BLIJVEN LEVEN.

Op zaal is een jong meisje gebracht die zo te zien in coma ligt. Familieleden van haar komen rond haar bed staan en gaan een Zuid-Amerikaans liedje zingen. Ik weet uiteraard niet wat het betekent maar het was heel aangrijpend! Het meisje kwam de volgende dag uit de coma en heeft het hopelijk overleefd.

De rest van de dag is een herhaling van voorgaande dagen. Er is slechts een doel: Stabiliteit.

Opa Neusje Pijn

Wachten voor bezoek

Ik krijg een doekje om me te wassen! Ik mag mezelf wassen, zomaar zonder aankondiging moet ik het maar proberen. Ik kan nauwelijks mijn armen strekken laat staan zitten. Na protesten mijnerzijds word ik toch maar gewassen, het lijkt wel onder protest, zo van: Wat een aansteller! Ik heb dit later doorgegeven aan Ingrid en die lichtte Dr. Ellis in, die later zei dat het iemand op de IC besloten had het te proberen. Ik weet niet wie dat was, maar die krijgt de hoofdprijs van mij voor eigen initiatief.

De dag ging verder zoals de vorige dagen, onrustig, complicaties en om 12 uur iets heel vervelends! Ik krijg een bloedneus! Normaal zou men denken, nou en, maar in het geval dat je bloedverdunners krijgt dan stopt het bloeden niet meer! Ik kreeg direct anti-bloedverdunners maar het duurt wel even voor die effect hebben. Lange tijd is door mij geprobeerd om de bloeding te stelpen, maar niets hielp, wel veel rood papier. Na ca. 4 uur was er een verpleegster die plotseling bedacht dat ze iets van tampons voor bloedingen hadden. Uit de kast in de hoek kwam ineens een tampon die men in mijn neus plaatste en het bloed opzoog. Jammer dat deze verpleegster die ingeving niet 4 uur daarvoor had, want toen was ze ook al aanwezig en ik denk dat de tampon er toen ook al was. Een kniesoor die daar op let, want nu was het grootste probleem wel verholpen.

Ik had gehoord dat mijn kinderen ‘s-avonds langs mochten komen als ze geland waren. Om ca. 10 uur was het zover! Lorena, Melissa, Elmer en Noa kwamen op bezoek. Woensdag hadden ze van Ingrid gehoord wat er aan de hand was, en Lorena had direct actie ondernomen. Ik weet niet hoe ze het allemaal gedaan heeft maar ze regelde tickets naar Curaçao voor haarzelf, Melissa, Noa en Elmer voor een week. Het is ook verbazingwekkend bij wat voor goede werkgevers mijn kinderen werken. Allemaal kregen ze spontaan vrij en konden ze halsoverkop naar Curaçao. Elmer moest uiteraard eerst nog uit Londen komen, en samen kwamen ze vrijdagavond aan op Hato en gingen direct door naar het ziekenhuis. Ondanks alle ellende die er was, weet ik zeker dat dit het mooiste momenten uit mijn leven geweest is: mijn complete familie op Curaçao rond mijn bed.

Nu ik erover denk dit is heel uniek, want nog nooit zijn we tegelijkertijd op Curaçao geweest, altijd ontbrak er wel een. Noa zag uiteraard alleen mijn neus waarin die tampon zat en zei: Opa neusje pijn, de anderen zagen natuurlijk wel dat er iets meer aan de hand was.  Ik ging met een heel gelukzalig gevoel de nacht in. Gedurende de nacht sterft er een moeder op zaal en het hartverscheurende gehuil van haar dochtertje gaat door merg en been. ‘s-Middags was er nog een pastoor geweest, waarschijnlijk voor de laatste sacrementen. Verdriet en geluk liggen zo dicht bij elkaar.

Complicaties…

Opnieuw de temptatie van wassen, zeer vermoeiend! Wat bleef was het grote probleem van ademhaling. Ik lag al aan de beademing maar desondanks werd het er niet beter op. Wat men meet is het zuurstofgehalte in het bloed om te zien of de beademing werkt. Dit getal moet liggen tussen de 95 en 100, maar bij mij was het nog niet eens 50. Het bleek dat ik grote hoeveelheden vocht vasthield op diverse plaatsen in mijn lichaam. Achter mijn hart zat vocht en achter mijn longen, en dat was de hoofdoorzaak van mijn benauwdheid.

Allereerst werd er bij mij een catheder ingebracht, althans dat probeerde men. Er bleken 2 maten te zijn: 16 en 17. Bij mij probeerde men eerst 17 maar die bleek voor vrouwen te zijn (die hebben ook iets meer ruimte) en 16 was gelukkig geen probleem. Wel fijn dat zo’n verpleger dat niet weet, doet ook helemaal niet zeer. Wel een aardige bijkomendheid: mijn prostaat is niet vergroot. Weer een weetje van mijn lichaam. Nu werd vocht via mijn nieren direct afgevoerd en behalve het feit dat dat een raar gevoel is, was dat wel een verbetering.

Ik kreeg via een arts die behoorde bij de IC-afdeling diverse geneesmiddelen en daarmee werd in de loop der dagen het vocht langzaam minder en de opname van zuurstof in het bloed beter. Eenvoudiger gezegd: Ik kreeg lucht! Ik heb nu trouwens wel ervaren wat voor een vreselijke ziekte astma moet zijn. Deze dag ging verder up and down.

Voor Ingrid moet het vreselijk geweest zijn, ze had geen idee wat te verwachten als ze me bezocht, steeds waren er weer nieuwe complicaties en ik schijn er ook niet zo heel goed uitgezien te hebben. Ten eerste natuurlijk omdat je je niet scheert, maar daar kijk je wel doorheen, maar de kleur van mijn huid was vaal. Ze had vaak contact met Dr. Ellis en die gaf haar, heb ik begrepen, veel steun waardoor ze niet in paniek raakte. Ze moest natuurlijk wel alle zakan eromheen regelen met reisverzekering, alarmcentrale en ziektekostenverzekering. Het schijnt wel zo te zijn dat onze ziektekostenverzekering Academica een positieve rol heeft gespeeld, maar uiteraard weten we na afloop pas hoe het echt zit. Het was nog niet bekend wat er precies met me ging gebeuren en hoe ik ervoor stond. Men was nog steeds bezig met stabiliseren. De hartslag bleef hoog en ook de zuurstofopname bleef minimaal, iets minder vocht, alleen de bloeddruk was redelijk stabiel.

‘s-Nachts was de vrolijke jolijt van het personeel van de IC-afdeling weer een feit.

De Intensive Care

Opname

De eerste volledige dag op de Intensive Care afdeling in het Elisabeth Gasthuis op Curaçao. Bij een IC afdeling denk je al gauw aan een futuristische ziekenhuis-afdeling. Niet op Curaçao. Een relatief grote zaal met daarin maximaal de ruimte voor 7 patienten, zover ik kon zien vanuit mijn lokatie, die zo ongeveer in het midden van de zaal was. Uiteraard veel scanapparatuur om altijd tenminste 4 dingen in de gaten te houden: Hartslag, %zuurstof in het bloed, bloeddruk en ECG.Bij mij was alleen de bloeddruk acceptabel, de rest was voor verbetering vatbaar.

Ik leerde vandaag Dr. Ellis kennen, de cardiolooog en collega van de eerder genoemde Dr. Roemer. De dag daarvoor was hij ook al in de picture, maar ik geloof niet dat ik me dat toen bewust was. Dr. Ellis legde mij uit dat er nog veel dingen niet goed bij me waren: Hartslag, zuurstofopname en ECG, dus eigenlijk alles. Langzaam begon tot mij door te dringen dat het niet goed met me ging. Dr. Ellis zei dat ik waarschijnlijk zaterdag een hartattaque gehad had, en dat de schade die dat veroorzaakt had dus al gebeurd was en niet terug te draaien was. Het had dus ook geen zin meer om iets aan de attaque te doen, maar aan de symptomen die ik daardoor nu opgelopen had. En dat waren er niet weinig!, maar laat ik daar niet op vooruitlopen.

De dag begint uiteraard met wakker worden, maar bij mij leek het alsof ik niet geslapen had. ‘s-Morgens wordt je gewassen, en ondanks het feit dat je je alleen maar om hoeft te keren en de verpleegsters het werk doen kost dat een onvoorstelbare hoeveelheid energie, waardoor je ca. 15 minuten compleet uitgeteld bent. Mijn hartslag moest eerst naar beneden want het stabiliseerde nu op ca 120 en dat is nog steeds veel te hoog! Met geneesmiddelen heeft men het deze dag op ca. 110-115 gekregen, maar lager is het op Curaçao niet gekomen.

Een aantal dingen begonnen deze dag tot me door te dringen. Op Curaçao bestaat geen mogelijkheid om hartoperaties te  verrichten. Er kan ook niet gedotterd worden of zo. Ik zou dus ergens anders geplaatst moeten worden. Daarbij kwamen slechts een paar (ei)landen ter sprake. Venezuela, maar daar had men niet de expertise, Columbia wel maar was te gevaarlijk. Miami maar dat was schreeuwend duur en Martinique waar de Fransen een Academisch hospitaal hebben.

Wat geen optie was, was terug naar Nederland want ik was niet in staat transatlantish te reizen. Bij een transatlantische vlucht vlieg je op 30.000 voet hoogte en is de druk te hoog. Een luchtvaartmaatschappij kan slechts voor 1 uur drukverlaging meenemen en dat is wel weinig op een vlucht van ca. 9 uur. Nu heb ik toch een boodschap aan de verzekeringsmaatschappijen. Als iemand zoals ik een doorlopende reisverzekering heeft via Centraal Beheer dan zou je toch denken dat alles gedekt is! Het is nu nog te vroeg om hierover conclusies te trekken, maar voorzover ik begrepen heb heeft de verzekeringsmaatschappij een grote vinger in de pap met betrekking waar en hoe iemand geholpen wordt en verschuilt men zich achter allerlei onduidelijke kodes. Ik denk dat er een schone taak ligt in het kader van voorlichting voor de consument, want het blijkt in de praktijk niet altijd even duidelijk te zijn wat nu wel en niet onder de verzekering valt en dan heb ik het hoofdwakelijk over de bijkomende kosten zoals: Telefoon, Taxi, verblijfskosten.

Mijn vrouw heeft uiteraard al deze besprekingen gevoerd met alarmcentrales etc. en voorzover ik begrijp worden zaken redelijk geregeld, maar uiteraard moet dat later nog blijken. Want neem alleen de telefoonkosten eens, dat worden door deze telefoontjes gigantische bedragen. Ik weet dat we nu al na ca. 3 weken op €1000 staan.

Mijn vrouw lichtte uiteraard ook onze kinderen in, en die wilden allemaal direct overkomen. Als je dat hoort wordt je heel gelukkig en blij met zoveel liefde en compassie. Uiteraard waren mijn Antiliaanse familileden allang langsgeweest. Mamai heel verdrietig, Ludwina heel bezorgd, haar zoon Cliff ondersteboven en Stanley mijn zwager teneergeslagen. Voor Stanley geldt nog extra dat hij onder behandeling is voor prostaatkanker, dus hij heeft het al zo moeilijk. Een verrassing was de reactie van een vriend van ons op Curaçao: Rolf. Spontaan zei Rolf: Wim ik heb een overwaarde van Nafl. 100.000 op mijn huis en als je het nodig hebt…

Zoveel liefde, waaraan heb ik dat verdiend? Ook had Rolf een bevriende arts ingeschakeld om Ingrid beter van dienst te kunnen zijn bij besprekingen met Dr. Ellis. Familie en vrienden is een groot goed! We hebben besloten om op dit moment nog niemand in Nederland in te lichten, want tenslotte moest ik eerst wat meer duidelijkheid over mijn situatie ontstaan.

Overal in mijn lichaam waren problemen, ik had vergiftigingsverschijnselen, waar men snel op reageerde met een gigantische hoeveelheid antibiotica, die via een infuus werd toegediend. Aan de andere hand had ik een infuus voor voedsel en dat samen met al de elektrodes moet niet zo’n fraai gezicht geweest zijn.

Trouwens men reageerde op Curaçao overal snel op. Doktoren en verpleegkundigen waren zeer alert op enkele uitzondering na, en je kon zien dat de wijze waarop men moest werken meer leek op een soort ER dan dat op een IC afdeling zou moeten. Wat er bijvoorbeeld niet was was rust. Constant geluid, lachen praten etc. De sfeer onderling was er een van samen staan voor de taak ook al waren er nog zo weinig middelen.

Wat er wel was was deskundigheid en doortastendheid als het nodig was. Volgens mij is het geen pretje om daar  te werken, want er heerst ook een grote triestheid ten opzichte van een aantal patienten. De eerste dag ging naast mij iemand dood, ondanks dat men druk in de weer was met reanimatie.

‘s-Nachts durfde ik niet echt te slapen, vele dingen spookten er door mijn hoofd. Ik was erg onrustig.

Makamba bij de Eerste Hulp

Toen ik ‘s-morgens wakker werd zei ik tegen Ingrid: Laten we toch maar even naar een dokter gaan. Dat werkt dus iets anders dan in Nederland, maar mijn schoonzus Ludwina maakte een afspraak bij een huisarts Lichtveld die zijn praktijd had in het winkelcentrum Colon, dat grenst aan het ziekenhuis waar mijn schoonzus al jarenlang in de bibliotheek werkt. Gelukkig dat ik familieleden heb die de weg weten op Curaçao, ik kan ze daarvoor niet dankbaar genoeg wezen. Na gegeten te hebben zijn we naar het spreekuur gegaan. Ik heb zelf gereden want mijn vrouw heeft geen rijbewijs, maar voelde me erg moe. We hebben de auto geparkeerd en moesten om de praktijk te bereiken het winkelcentrum in en ca. 100 meter lopen. Na 50 meter moest ik echt stoppen, want ik was buiten adem. Het laatste stuk heb ik na een korte pause afgelegd.

Omstreeks 10 uur waren we in de praktijk. In de praktijk geldt de regel: Wie het eerst komt wordt het eerst geholpen. Ik was om 12 uur aan de beurt. De dokter hoorde mijn verhaal, nam mijn bloeddruk op, mijn hartslag en verwees me door naar de eerste hulp in het naastgelegen Elisabeth Gasthuis na telefonisch met Dr. Roemer (een cardioloog) contact te hebben gehad. Hij schreef een briefje uit en vroeg vriendelijk of we direct af konden rekenen Nafl. 31,50. Ik had gepast geld! Mijn hartslag was (bleek later) op dat moment 135!

Dus weer terug naar de auto, wat ongeveer net zo ging als de heenweg. In de tussentijd had Ingrid Ludwina gebeld, die de weg vrijmaakte naar de Eerste Hulp. Eindelijk weer achter het stuur gezeten is het een kwestie van een paar honderd meter rijden. Eerst de parkeerplaats af bij het winkelcentrum en daarna aan de overkant het terrein van het ziekenhuis op. Ik moest de auto nog even apart parkeren want Ludwina zou meegaan en anders blokkeerde ik de toegang. Toen Ludwina vlak daarna erwas zijn we met mij nog steeds achter het stuur een parkeerplaats gezocht bij de Eerste Hulp. De Eerste Hulp blijkt trouwens aan de andere kant van het terrein te liggen, iets wat uiteraard bij ludwina bekent was. Na uitgestapt te zijn ben ik op een stoel in de hoek neergezet. Ludwina ging met het briefje van de dokter naar een vrouw achter een loket. Deze vrouw las in de dokter’s brief dat mijn hartslag 135 was en nam direct maatregelen door mij met voorrang door te sturen en ik snel de EHBO op kon lopen. Een vrouw die er waarschijnlijk al lange tijd wachtte maakte nog een opmerking over voortrekking van een Makamba (Nederlander op Curaçao). Ze moest eens weten!

Ik werd opgevangen door een van de medewerkers en op een bed geplaatst, tenminste daar moest waarop ik lag voor doorgaan, want behalve smal was het ook keihard. Op dat bed heb ik denk ik vanaf 1 uur ‘s-middags tot in de loop van de avond gelegen.

Er werden allerlei zaken met me gedaan: De hartslag terug brengen, wat lukte tot ca. 120, Zuurstof gegeven, want ik was erg benauwd, ECG gemaakt, bloed afgenomen etc. Om een ECG te maken komen er op je lichaam 10 elektrodes, die worden vastgezet met een soort plakstrip. Daarbij is uiteraard lichaamshaar lastig en dat wordt dan ook afgeschoren, maar wat ik nog steeds niet begrijp is waarom op Curaçao de elektrodes zovaak loslieten. Later op Martinique heb ik daar nauwelijks nog problemen meegehad. Het ging volgens mij trouwens niet zo erg goed met me. Ik hoorde dat ik waarschijnlijk een paar dagen ervoor een hartattaque had gehad! Daaraan had ik nooit gedacht.

Het ware misschien toch in het verleden verstandiger geweest om eens wat vaker naar een huisarts te gaan, en om niet klakkeloos Radar te geloven over cholesterol.

Een aantal zaken zijn langs me heen gegaan op de EHBO post, behalve dat ik hoorde dat er geen plaats was op de Intensive Care afdeling en ik dus moest wachten op de EHBO. Ik ving nog op dat een slachtoffer van een schietpartij ook bij mij op de EHBO lag. In de loop van de avond werd ik verplaatst van mijn ‘bed’ naar een echter bed vlak naast mij op de EHBO. Toen bleek me trouwens pas hoe klein het er eigenlijk was, er konden net 3 bedden staan. In de nacht kreeg ik het erg benauwd. Om de een of andere reden wilde de zuurstoftoevoer niet goed werken bij mij en werd ik alsnog halsoverkop naar de IC afdeling gebracht.

Als er een ding is dat volgens mij verbeterd kan worden is het het beddenbeleid in het Elisabeth Gasthuis! Ten eerste kon ik niet verplaatst worden vanaf mijn bestaande bed, dus over op een rijdend (hard en smal) exemplaar. Toen bleek dat waar ik op lag niet in lift pastte, dus weer verplaatst worden! Vanuit de lift lukte het ook niet in een keer dus werd ik weer verplaatst en eindelijk aangekomen op de IC werd ik geplaatst in het bed waarin ik een paar dagen ben blijven liggen. In mijn herinnering ligt de IC afdeling een behoorlijk eind af van de EHBO. Op de IC afdeling werd ik weer aan de monitor gelegd, maar ik heb er niet zoveel van meegekregen, want ik was al blij dat ik weer een beetje adem kreeg. Waarschijnlijk ben ik in een onrustige slaap gevallen.

Boodschappen Doen

De volgende dag (maandag) ben ik samen met Ingrid naar een Botica (Apotheek incl. drogist) geweest om wat paracetamol te halen en wat Aspirine-C tabletten. Daarna zijn we doorgereden naar Albert Heijn om een paar boodschappen te doen.

Albert Heijn is een hele grote zaak en ze hebben voor ons bekende produkten. Dat maakt inkopen vaak iets handiger want het vinden van afwasmiddel of wasmiddel in een vreemd land vergt een zee van tijd. Tenslotte bestaan er overal minstens 10 soorten van en alles moet je doorlezen, als dat al lukt met de taal. Ik was trouwens wel kortademig en een beetje moe in Albert Heijn.

Na weer thuisgekomen te zijn nam ik de geneesmiddelen in en voelde me wel iets beter.  De pijn van mijn spieren ging weg, maar wat bleef was een druk op mijn borst.

Griep Zonder Koorts

Ik nam de tijd te baat om dat te doen wat ik al een tijdje wilde: schoon schip te maken bij een automatiseringsproject van mij.

Eindelijk eens alle niet relevante gegevens uit de database halen zodat er in ieder geval hierna efficienter gewerkt kan worden. Dit zou me veel tijd in de toekomst schelen. Eigenlijk betekent het in normale woorden: Alleen maken wat gebruikt wordt.

Die nacht begon het denk ik. Ingrid voelde zich beter en bij mij deed heel mijn lichaam zeer. Het voelde, zoals ik ook later aan de huisarts vertelde, net als een griep maar dan zonder koorts. Al mijn spieren deden pijn.

Overdag voelde ik me weer beter want ik heb normaal verse broodjes voor het ontbijt gehaald, overdag gerelaxed, ‘s-avonds naar familie, maar ‘s-nachts herhaalde zich hetzelfde patroon.

Schoonmoeder’s Verjaardag

De volgende dag was mijn schoonmoeder jarig en net als vorig jaar vierden we dat bij ons in het vakantiehuisje.

Overdag ging Ingrid met mijn schoonzus Ludwina diverse boodschappen doen, en ging ik ‘s-midddags naar ons geliefde cafeetje/terrasje Iquana op Punda vlakbij de pontonbrug (Curaçao’s trots). Helaas was de Grolsch nog warm en dronk ik dus Amstel en at een hamburgertje. Om ongeveer 7 uur was ik thuis en langzamerhand kwam  de visite voor mijn schoonmoeder.

Het werd erg laat en het was dan ook niet zo verwonderlijk dat Ingrid zich een dag later niet lekker voelde.

Aankomst op Curaçao

Op woensdag 12 november zijn we vertrokken naar Curaçao. We hebben daar een paar jaar geleden een kleine vakantiewoning aangeschaft en wonen dus eigenlijk ook wel een beetje daar. Al de familie van mijn vrouw bevindt zich op het eiland, dus het is voor ons dan ook als een warm nest.

Het verhaal begint misschien eigenlijk de zondag ervoor, toen het plotseling in mijn rug schoot. Ik heb dat weleens vaker, maar dan is er altijd een aanwezige reden en deze keer was die er niet. Op zich vervelend voor de reis, want Ingrid wilde uiteraard niet dat ik de koffers droeg – voor haar dus extra zwaar. De reis ging voorspoedig en we landen ‘s midddags op Curaçao.

Na de huurauto gehaald te hebben, deze keer een superkleine Kia gingen we naar ons vakantiehuisje. Normaal huren we altijd auto’s van Budget, maar dit was een aanbieding van Avis via de KLM. Ik nam me voor om volgende keer toch beter te lezen, want dit kon je nauwelijks auto noemen. Het was nog een 5-deurs wagen ook terwijl het nauwelijks ruimte voor 2 personen bezat. ‘s-Avonds nog even langs bij de familie en onze vakantie was begonnen.