Opnieuw de temptatie van wassen, zeer vermoeiend! Wat bleef was het grote probleem van ademhaling. Ik lag al aan de beademing maar desondanks werd het er niet beter op. Wat men meet is het zuurstofgehalte in het bloed om te zien of de beademing werkt. Dit getal moet liggen tussen de 95 en 100, maar bij mij was het nog niet eens 50. Het bleek dat ik grote hoeveelheden vocht vasthield op diverse plaatsen in mijn lichaam. Achter mijn hart zat vocht en achter mijn longen, en dat was de hoofdoorzaak van mijn benauwdheid.
Allereerst werd er bij mij een catheder ingebracht, althans dat probeerde men. Er bleken 2 maten te zijn: 16 en 17. Bij mij probeerde men eerst 17 maar die bleek voor vrouwen te zijn (die hebben ook iets meer ruimte) en 16 was gelukkig geen probleem. Wel fijn dat zo’n verpleger dat niet weet, doet ook helemaal niet zeer. Wel een aardige bijkomendheid: mijn prostaat is niet vergroot. Weer een weetje van mijn lichaam. Nu werd vocht via mijn nieren direct afgevoerd en behalve het feit dat dat een raar gevoel is, was dat wel een verbetering.
Ik kreeg via een arts die behoorde bij de IC-afdeling diverse geneesmiddelen en daarmee werd in de loop der dagen het vocht langzaam minder en de opname van zuurstof in het bloed beter. Eenvoudiger gezegd: Ik kreeg lucht! Ik heb nu trouwens wel ervaren wat voor een vreselijke ziekte astma moet zijn. Deze dag ging verder up and down.
Voor Ingrid moet het vreselijk geweest zijn, ze had geen idee wat te verwachten als ze me bezocht, steeds waren er weer nieuwe complicaties en ik schijn er ook niet zo heel goed uitgezien te hebben. Ten eerste natuurlijk omdat je je niet scheert, maar daar kijk je wel doorheen, maar de kleur van mijn huid was vaal. Ze had vaak contact met Dr. Ellis en die gaf haar, heb ik begrepen, veel steun waardoor ze niet in paniek raakte. Ze moest natuurlijk wel alle zakan eromheen regelen met reisverzekering, alarmcentrale en ziektekostenverzekering. Het schijnt wel zo te zijn dat onze ziektekostenverzekering Academica een positieve rol heeft gespeeld, maar uiteraard weten we na afloop pas hoe het echt zit. Het was nog niet bekend wat er precies met me ging gebeuren en hoe ik ervoor stond. Men was nog steeds bezig met stabiliseren. De hartslag bleef hoog en ook de zuurstofopname bleef minimaal, iets minder vocht, alleen de bloeddruk was redelijk stabiel.
‘s-Nachts was de vrolijke jolijt van het personeel van de IC-afdeling weer een feit.
