Wachten voor bezoek
Ik krijg een doekje om me te wassen! Ik mag mezelf wassen, zomaar zonder aankondiging moet ik het maar proberen. Ik kan nauwelijks mijn armen strekken laat staan zitten. Na protesten mijnerzijds word ik toch maar gewassen, het lijkt wel onder protest, zo van: Wat een aansteller! Ik heb dit later doorgegeven aan Ingrid en die lichtte Dr. Ellis in, die later zei dat het iemand op de IC besloten had het te proberen. Ik weet niet wie dat was, maar die krijgt de hoofdprijs van mij voor eigen initiatief.
De dag ging verder zoals de vorige dagen, onrustig, complicaties en om 12 uur iets heel vervelends! Ik krijg een bloedneus! Normaal zou men denken, nou en, maar in het geval dat je bloedverdunners krijgt dan stopt het bloeden niet meer! Ik kreeg direct anti-bloedverdunners maar het duurt wel even voor die effect hebben. Lange tijd is door mij geprobeerd om de bloeding te stelpen, maar niets hielp, wel veel rood papier. Na ca. 4 uur was er een verpleegster die plotseling bedacht dat ze iets van tampons voor bloedingen hadden. Uit de kast in de hoek kwam ineens een tampon die men in mijn neus plaatste en het bloed opzoog. Jammer dat deze verpleegster die ingeving niet 4 uur daarvoor had, want toen was ze ook al aanwezig en ik denk dat de tampon er toen ook al was. Een kniesoor die daar op let, want nu was het grootste probleem wel verholpen.
Ik had gehoord dat mijn kinderen ‘s-avonds langs mochten komen als ze geland waren. Om ca. 10 uur was het zover! Lorena, Melissa, Elmer en Noa kwamen op bezoek. Woensdag hadden ze van Ingrid gehoord wat er aan de hand was, en Lorena had direct actie ondernomen. Ik weet niet hoe ze het allemaal gedaan heeft maar ze regelde tickets naar Curaçao voor haarzelf, Melissa, Noa en Elmer voor een week. Het is ook verbazingwekkend bij wat voor goede werkgevers mijn kinderen werken. Allemaal kregen ze spontaan vrij en konden ze halsoverkop naar Curaçao. Elmer moest uiteraard eerst nog uit Londen komen, en samen kwamen ze vrijdagavond aan op Hato en gingen direct door naar het ziekenhuis. Ondanks alle ellende die er was, weet ik zeker dat dit het mooiste momenten uit mijn leven geweest is: mijn complete familie op Curaçao rond mijn bed.
Nu ik erover denk dit is heel uniek, want nog nooit zijn we tegelijkertijd op Curaçao geweest, altijd ontbrak er wel een. Noa zag uiteraard alleen mijn neus waarin die tampon zat en zei: Opa neusje pijn, de anderen zagen natuurlijk wel dat er iets meer aan de hand was. Ik ging met een heel gelukzalig gevoel de nacht in. Gedurende de nacht sterft er een moeder op zaal en het hartverscheurende gehuil van haar dochtertje gaat door merg en been. ‘s-Middags was er nog een pastoor geweest, waarschijnlijk voor de laatste sacrementen. Verdriet en geluk liggen zo dicht bij elkaar.
