Een relatief rustige dag. Alles stabiliseert enigszins en ik schijn krachtig genoeg te worden geacht om vervoerd te worden. Martinique wordt het doel. Er is daar een Academisch Ziekenhuis ‘Le Meynard’, dat uitstekend geoutilleerd is. Het is echter nog niet zover, want er moet nog wel het een en ander geregeld worden. Uiteraard gaat dat volledig langs me heen.
Het enige dat voor mij telt is het bezoekuur waar ik alle familie die bijna dagelijks langskomen weer zie. De kinderen en Noa die iedere keer maar eventjes binnen mag. Eigenlijk mocht ze helemaal niet maar het personeel kneep een oogje toe.
Ik hoor dat Mamai al dagen aan het huilen is en hoop dat ik haar snel kan vertellen dat het beter met me gaat. Op haar leeftijd begrijpt ze het helaas niet allemaal meer.
