Op naar Martinique

Van Curacao naar Martinique

De grote dag, vandaag word ik vervoerd naar Martinique. Martinique is een van de Franse Antillen en ligt niet ver van Sint Maarten. Ca. 2 uur vliegen van Curaçao en dan naar een ander ziekenhuis. In de loop van de dag zie ik een Franse arts met zijn assistente die me zullen begeleiden naar Martinique. Maar uiteraard moet ik eerst afscheid nemen van mijn lieve familie op Curaçao en van mijn kinderen. Wat ik toen nog niet wist, was dat Elmer ook naar Martinique zou komen. Door de aard van zijn werk kan hij veel via Internet werken en zijn werkgever ging akkoord.

Ingrid mocht mee met het vliegtuig. Ik werd per ambulance vervoerd naar Hato alwaar ik in het vliegtuig werd geplaatst. Dit was echter wel een heel klein vliegtuigje. Ik heb het niet echt gezien, maar de piloot, Ingrid en de 2 Fransen moesten allemaal langs mij heen om erin te stappen. Ik werd gelegd op een soort schuitje, ik kan het niet anders benoemen, keihard en zeer nauw. Neem daarbij ook nog eens de temperatuur van zo’n 30 graden en van enig comfort was nauwelijks sprake. Bloedheet was het binnen, en tot overmaat van ramp moest Ingrid via de normale incheckprocedure instappen. Dus niets direct weg, nee schoenen uit, scannen etc. Gelukkig waren de kinderen aanwezig en konden die Ingrid helpen. Eindelijk was Ingrid terug en moesten we wachten op goedkeuring om te starten. Ook dat duurde nog wel even, want er schijnen helaas op Curaçao mensen te werken op de luchthaven die zichzelf belangrijker vinden dan een zieke patient. Na opstarten van het vliegtuig was het niet de luxe manier van reizen zoals met een Boeing. Met zo’n klein toestel blijken er meer luchtzakken te zijn als bij een grote.

7e Etage

Maar we zijn heelhuids op Martinique aangekomen en hoewel ik er weinig van meekreeg kan ik me nog wel herinneren dat Ingrid me bij de landing het eiland aanwees. Het volgende dat ik me kan herinneren is dat ik op kamer 716 van het ziekenhuis lag, en daar lig ik nog steeds. Ik werd direct aan de monitor gelegd, kreeg diverse infusen en mijn eerste hartscan werd gedaan. Er zouden er nog vele volgen. ‘s-Avonds bij het spreekuuur zag ik naast Ingrid ook tot mijn verrassing Elmer, die separaat was komen vliegen.

Hij was van Curaçao naar Sint Maarten gevlogen, met de taxi naar het andere deel van het eiland: Saint Martin. Vandaar met het vliegtuig naar Martinique, maar zoals hij vertelde bijna op het tussengelegen Guadeloupe uitgestapt. Fijn dat hij er is, want dat is een geweldige steun voor Ingrid, die er anders helemaal alleen voor zou staan. Ik weet niet waar ik het aan verdiend heb, maar ik heb toch een stel geweldige kinderen!