Op de IC
Het zou te ver voeren om dag voor dag te blijven vermelden, want de dagen beginnen nu een beetje op elkaar te lijken. Een beetje praten met handen en voeten, want Frans is toch echt niet mijn specialiteit. Ik ben jaloers op Martijn, een collega van me bij het Centraal Bureau voor Genealogie, die spreekt perfect Frans en ik zou dat ook wel willen. Maar ik begrijp het bijna Engels van de meeste verpleegkundigen en artsen wel en zij begrijpen mijn bijna Frans. Iedere dag gaat het op een aantal punten beter, steeds voel ik me sterker worden en dat blijkt bijvoorbeeld uit het feit dat ik mezelf in een aparte ruimte van de kamer ‘s-morgens was. Eten doe ik na verloop van tijd in een stoel in plaats van in bed. Mijn hartslag is gezakt tot ca. 80 slagen per minuut, Opname van zuurstof gaat geleidelijk naar 98 %, kortom alles gaat heel geleidelijk beter. Ik kan het ook merken aan het aantal infusen en de hoeveelheid geneesmiddelen die ik krijg. Was het in het begin nog zo dat ik zowel links als rechts een infuus had, aan het einde van deze week was alles verdwenen. Ook de hoeveelheid geneesmiddelen werd geleidelijk aan minder.
Er gebeurde nog wel het een en ander: Ik bleek bloedarmoede te hebben. Nooit is mij daar iets van bekend geweest en ook mijn huisarts in Nederland die daarover geconsulteerd werd wist nergens van.
Waarschijnlijk had het te maken met mijn bloedneus in Curaçao, want na toediening van een hoeveelheid bloed bleek het voorbij te zijn. Ook werden er continue hartecho’s gemaakt, op zich wel een mooi iets om te zien, alhoewel ik niet compleet begrijp wat ik zie. Het is als een echo bij een zwangerschap alleen de baby is niet zichtbaar.
Het schijnt zo te zijn vertelde Dokter Sebie (de afdelingsarts waar ik het meeste contact mee heb) mij, dat mijn hart normaal gesproken een sterkte van 60-65 % heeft, gezien mijn leeftijd.
Toen ik binnenkwam in Martinique had mijn hart nog een sterkte van 45%, maar tijdens deze tijd is de sterkte alweer teruggekeerd op 55%. De schade aan het hart verandert uiteraard niet, maar de kracht van het hart gelukkig wel.
Er wordt door een heel futuristisch apparaat een scan van mijn gebit gemaakt. Ik moet mijn hoofd in het apparaat leggen en daarna draait het apparaat zich om mij heen en krijg ik een 3-dimensioneel beeld van mijn gebit. Zoiets fantastisch had ik nog niet meegemaakt.
Veel wordt er deze tijd gesproken over wat er staat te gebeuren, wordt ik teruggestuurd naar Nederland en dan aldaar geopereerd, of word ik op Martinique geholpen. Ikzelf wil graag hier geholpen worden. Ten eerste heb ik het volste vertrouwen in dit ziekenhuis, en ik moet er toch niet aan denken dat we in Nederland weer onderzoek na onderzoek gaan doen alvorens tot een operatie over te gaan. Aan het eind van de week blijkt dat de doctoren hier de alarmcentrale ervan hebben overtuigd dat operatie op Martinique de voorkeur heeft. Vastgesteld is dat ik op vrijdag 12 december of maandag 15 december geholpen wordt. Langzaamaan kunnen we aftellen.
Ik heb het idee geopperd om alles neer te schrijven wat er vanuit mijn standpunt gebeurd is, deels om het van me af te schrijven. Om dat te realiseren moet je natuurlijk een PC hebben. Ik heb een heel leuk zgn. EeePC met Windows XP (Frans), en ook een mooi Frans Azerty toetsenbord. Een heel fijn PC’tje met een 9 inch scherm waarop ik al mijn belevenissen kan zetten. Ik trek binnen de IC-afdeling behoorlijk de aandacht met dit apparaatje, want alle verpleegkundigen willen weten wat ik aan het doen ben. Elmer zal dit verhaal publiceren op het internet zodat familie en kennissen en iedereen die belangstelling heeft kunnen lezen wat er allemaal gebeurd is, en in wat voor situatie je terecht kan komen zonder dat je dat zelf kunt sturen.
Tijdens deze week hebben we ook besloten om meer mensen op de hoogte te stellen van mijn situatie. Als het mogelijk is bel ik zelf, maar dat lukt niet altijd gezien het tijdsverschil. Ingrid heeft namenlijk mijn telefoon in haar bezit en alleen tijdens de bezoekuren kan ik dus bellen. Die zijn hier van 2 tot 4 ‘s-middags en van 6 tot 8 ‘s-avonds. Met het tijdsverschil van 5 uur kan dat dus wat problemen veroorzaken. Emotioneel zijn de diverse gesprekken uiteraard wel, want aan de andere kant is men meestal met stomheid geslagen. De reacties uit allerlei hoeken zijn echter hartverwarmend en ik kan iedereen niet genoeg bedanken voor de steun.
Heel ontroerend was het telefoontje met Melissa op Sinterklaasavond. Het bleek dat ze bij ons thuis samen met Lorena en Arjen Sinterklaas voor Noa aan het vieren waren. Op dat soort momenten kan ik me tegenwoordig niet meer goed houden. Ik ben altijd al een jankerd geweest (Spoorloos), maar het schijnt nog erger te kunnen.
